*Страпаліць: страпале́ннік ‘падбухторшчык’, страпале́нніца ‘падбухторшчыца’ (Юрч., СНС). Гл. настрапаліць.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Адстрапалі́ць ’зрабіць якую-небудзь рэч’ (Яўс.) да страпаліць (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)