Спіртныя напіткі 5/404

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

спіртны́

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. спіртны́ спіртна́я спіртно́е спіртны́я
Р. спіртно́га спіртно́й
спіртно́е		 спіртно́га спіртны́х
Д. спіртно́му спіртно́й спіртно́му спіртны́м
В. спіртны́ (неадуш.)
спіртно́га (адуш.)		 спіртну́ю спіртно́е спіртны́я (неадуш.)
спіртны́х (адуш.)
Т. спіртны́м спіртно́й
спіртно́ю		 спіртны́м спіртны́мі
М. спіртны́м спіртно́й спіртны́м спіртны́х

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

напі́так, -тку, мн. -ткі, -ткаў, м.

Прадукт, прыгатаваны для піцця; напой.

Прахаладжальныя напіткі.

Спіртныя напіткі.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

АПЕРЫТЫ́Ў (франц. apèritif),

спіртны напітак, прызначаны для ўзбуджэння апетыту. Ужываецца перад ежай. Як аперытыў выкарыстоўваюць звычайна вермут, херас, моцныя спіртныя напіткі, разбаўленыя фруктовым сокам, тонікам, мінер. вадою і інш.

т. 1, с. 426

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

алкаго́ль, -ю, м.

1. Аднаатамны спірт (спец.).

2. Арганічныя злучэнні, у склад малекул якіх уваходзіць група атамаў кіслароду і вадароду; спіртныя напіткі.

Танны а.

|| прым. алкаго́льны, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

alcohol [ˈælkəhɒl] n. спірт; алкаго́ль; спіртны́я напо́і

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

напі́так, ‑тку, м.

Спецыяльна прыгатаваная для піцця вадкасць. Прахаладжальныя напіткі. Спіртныя напіткі. Мядовы напітак.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Spirituósen pl спіртны́я напі́ткі [напо́і]

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

ба́рмен, ‑а, м.

Уладальнік ці кіраўнік бара; служачы бара, які падае спіртныя напіткі за стойкай.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

вы́піўка, -і, ДМ -ўцы, мн. -і, -півак, ж. (разм.).

1. Выпіванне спіртных напіткаў.

Абед з выпіўкай.

2. Бяседа, пачастунак са спіртным.

Наладзіць выпіўку.

3. Спіртныя напіткі.

На стале было многа выпіўкі і закускі.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)