спасыла́нне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз.
Н. спасыла́нне
Р. спасыла́ння
Д. спасыла́нню
В. спасыла́нне
Т. спасыла́ннем
М. спасыла́нні

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

спасыла́нне ср. ссы́лка ж.; см. спасыла́цца

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

спасыла́нне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. спасылацца — спаслацца.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

спасла́цца, спашлю́ся, спашле́шся, спашле́цца; спашлёмся, спашляце́ся, спашлю́цца; спашлі́ся; зак.

Указаць на каго-, што-н. у пацвярджэнне ці апраўданне чаго-н.; прывесці ў якасці доказу.

С. на аўтарытэтныя крыніцы.

|| незак. спасыла́цца, -а́юся, -а́ешся, -а́ецца.

|| наз. спасы́лка, -і, ДМ -лцы, мн. -і, -лак, ж. і спасыла́нне, -я, н.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

ссы́лка​II ж. (указание источника текста) спасы́лка, -кі ж.; неоконч. спасыла́нне, -ння ср.;

ссы́лка на авторите́т спасы́лка на аўтарытэ́т;

ссы́лка напеча́тана внизу́ спасы́лка надрукава́на ўні́зе.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)