Verbum

анлайнавы слоўнік

спаро́ўванне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

спаро́ўванне ср. скре́щивание, спа́ривание, слу́чка ж.; см. спаро́ўваць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

спаро́ўванне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. спароўваць — спараваць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

спарава́цца, 1 і 2 ас. не ўжыв., -ру́ецца; зак.

Пра жывёл: злучыцца.

|| незак. спаро́ўвацца, -аецца; наз. спаро́ўванне, -я, н.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

спароўванне жывёл

т. 15, с. 98

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

copulation [ˌkɒpjəˈleɪʃn] n. biol., fml спаро́ўванне, злу́чка

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

ЗЛУ́ЧКА,

гл. Спароўванне жывёл.

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

слу́чка ж. злу́чка, -кі ж., спаро́ўванне, -ння ср.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

паліга́мія, ‑і, ж.

Спец.

1. Мнагашлюбнасць; мнагамужжа і мнагажонства.

2. У жывёл: спароўванне самца на працягу аднаго сезону з некалькімі самкамі.

3. Існаванне на адной расліне двухполых кветак побач з аднаполымі.

[Ад грэч. polý — многа і gámos — шлюб.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

spółkowanie

н. савакупленне; (пра жывёлу) спараванне, спароўванне

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)