Славя́нка

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз.
Н. Славя́нка
Р. Славя́нкі
Д. Славя́нцы
В. Славя́нку
Т. Славя́нкай
Славя́нкаю
М. Славя́нцы

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

славя́нка

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. славя́нка славя́нкі
Р. славя́нкі славя́нак
Д. славя́нцы славя́нкам
В. славя́нку славя́нак
Т. славя́нкай
славя́нкаю		 славя́нкамі
М. славя́нцы славя́нках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

славя́нка ж. славя́нка

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

славя́нка славя́нка, -кі ж.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

славя́нка,

гл. славяне.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Славянка (сорт яблыні) 2/75

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

славя́не, -вя́н, адз. славяні́н, -а, м.

Адна з самых вялікіх у Еўропе груп роднасных па мове і культуры народаў (беларусы, палякі, балгары і інш.), якія ўтвараюць тры галіны: усходне-, заходне- і паўднёваславянскую.

|| ж. славя́нка, -і, ДМ -нцы, мн. -і, -нак.

|| прым. славя́нскі, -ая, -ае.

Славянскія мовы.

С. эпас.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

Slavonian​1 [sləˈvəʊniən] n. славяні́н; славя́нка

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

Slav [slɑ:v] n. славяні́н; славя́нка;

the Slavs славя́не

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

Słowianka

ж. славянка

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)