славе́сніца
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
славе́сніца |
славе́сніцы |
| Р. |
славе́сніцы |
славе́сніц |
| Д. |
славе́сніцы |
славе́сніцам |
| В. |
славе́сніцу |
славе́сніц |
| Т. |
славе́сніцай
славе́сніцаю |
славе́сніцамі |
| М. |
славе́сніцы |
славе́сніцах |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
славе́сніца ж., разг. слове́сница
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
славе́сніца, ‑ы, ж.
Уст. і разм. Жан. да славеснік.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
слове́сница славе́сніца, -цы ж.;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)