ску́пачная

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, субстантываваны, ад’ектыўнае скланенне

адз. мн.
ж. -
Н. ску́пачная ску́пачныя
Р. ску́пачнай ску́пачных
Д. ску́пачнай ску́пачным
В. ску́пачную ску́пачныя (неадуш.)
Т. ску́пачнай
ску́пачнаю		 ску́пачнымі
М. ску́пачнай ску́пачных

Крыніцы: krapivabr2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

ску́пачная сущ., ж. ску́почная

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ску́пачны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. ску́пачны ску́пачная ску́пачнае ску́пачныя
Р. ску́пачнага ску́пачнай
ску́пачнае		 ску́пачнага ску́пачных
Д. ску́пачнаму ску́пачнай ску́пачнаму ску́пачным
В. ску́пачны (неадуш.) ску́пачную ску́пачнае ску́пачныя (неадуш.)
Т. ску́пачным ску́пачнай
ску́пачнаю		 ску́пачным ску́пачнымі
М. ску́пачным ску́пачнай ску́пачным ску́пачных

Крыніцы: krapivabr2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

ску́пачны, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да скупкі. Скупачная аперацыі. // Які прызначаны, які служыць для скупкі. І [Анатоль] узяў залатыя рэчы. Праўда, ён не павёз іх за мяжу. Занёс у Львове ў скупачны магазін, прадаў. Асіпенка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)