скры́панне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз.
Н. скры́панне
Р. скры́пання
Д. скры́панню
В. скры́панне
Т. скры́паннем
М. скры́панні

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

скры́панне ср. скрипе́ние, скрип м.

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

скры́панне, ‑я, н.

Разм. Дзеянне паводле знач. дзеясл. скрыпаць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

скры́паць, -аю, -аеш, -ае; незак.

Тое, што і скрыпець.

С. дзвярыма.

|| наз. скры́панне, -я, н.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

скрипе́ние рыпе́нне, -ння ср.; скрыпе́нне, -ння ср.; ры́панне, -ння ср.; скры́панне, -ння ср.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)