ско́ўшчык
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
ско́ўшчык |
ско́ўшчыкі |
| Р. |
ско́ўшчыка |
ско́ўшчыкаў |
| Д. |
ско́ўшчыку |
ско́ўшчыкам |
| В. |
ско́ўшчыка |
ско́ўшчыкаў |
| Т. |
ско́ўшчыкам |
ско́ўшчыкамі |
| М. |
ско́ўшчыку |
ско́ўшчыках |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
ско́ўшчык м., спец. ско́вщик
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
ско́ўшчык, ‑а, м.
Спец. Той, хто скоўвае, злучае каваннем.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ско́вщик спец. ско́ўшчык, -ка м.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)