Скарына́

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз.
Н. Скарына́
Р. Скарыны́
Д. Скарыне́
В. Скарыну́
Т. Скарыно́й
Скарыно́ю
М. Скарыне́

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Скары́на

назоўнік, уласны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 2 скланенне

адз.
Н. Скары́на
Р. Скары́ны
Д. Скары́не
В. Скары́ну
Т. Скары́нам
М. Скары́не

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Скарына Л. 9/548

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

Скарына Францыск

т. 14, с. 442

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

Скарына А. І. 3/537

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

Скарына Ф. 1/35, 128, 129, 128—129 (укл.), 242, 392, 452, 456—457 (укл.), 465, 491; 2/68, 146, 226, 236, 261, 303, 322, 326, 415, 453; 3/47, 88, 220, 237, 494, 576—577 (укл.), 579; 4/5, 8—9, 47, 65, 84, 95, 228, 288, 321, 445, 564; 5/70, 175, 422; 6/37, 36—37 (укл.), 38, 282, 299, 383, 391, 405; 7/120; 8/53, 361, 369, 381, 485, 509, 530, 615; 9/112, 451, 548—552, 552—553 (укл.), 634; 10/379, 451; 11/136, 164, 373, 483, 488, 515, 522, 625; 12/94, 361, 392, 417, 440, 442, 448, 537, 540, 552, 604

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

«Францыск Скарына і яго час»

т. 16, с. 463

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

першадрука́р, -а́, мн. -ы́, -о́ў, м.

Чалавек, які паклаў пачатак кнігадрукаванню.

Беларускі п.

Францыск Скарына.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

палігло́т, -а, М -ло́це, мн. -ы, -аў, м.

Чалавек, які ведае многа моў.

Францыск Скарына быў паліглотам.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

зачына́льнік, -а, мн. -і, -аў, м.

Той, хто пачынае якую-н. справу, пачынальнік.

Скарына — з. усходнеславянскага кнігадрукавання.

|| ж. зачына́льніца, -ы, мн. -ы, -ніц.

|| прым. зачына́льніцкі, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)