скапо́лія
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
скапо́лія |
скапо́ліі |
| Р. |
скапо́ліі |
скапо́лій |
| Д. |
скапо́ліі |
скапо́ліям |
| В. |
скапо́лію |
скапо́ліі |
| Т. |
скапо́ліяй
скапо́ліяю |
скапо́ліямі |
| М. |
скапо́ліі |
скапо́ліях |
Крыніцы:
piskunou2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
скапо́лія
(н.-лац. scopolia, ад іт. I. Scopoli = прозвішча іт. батаніка і хіміка 18 ст.)
травяністая расліна сям. паслёнавых з голым сцяблом і кветкамі з венчыкам бура-чырвоным звонку і жаўтавата-бурым унутры; дэкаратыўная; змяшчае ў карэнішчы алкалоіды (скапаламін, атрапін і інш.), што выкарыстоўваюцца ў медыцыне.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
скапаламі́н
(ад н.-лац. scopolia = скаполія)
алкалоід, які змяшчаецца ў скаполіі і іншых раслінах сям. паслёнавых; выкарыстоўваецца ў медыцыне.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)