скалупі́ць

дзеяслоў, закончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. скалуплю́ скалу́пім
2-я ас. скалу́піш скалу́піце
3-я ас. скалу́піць скалу́пяць
Прошлы час
м. скалупі́ў скалупі́лі
ж. скалупі́ла
н. скалупі́ла
Дзеепрыслоўе
прош. час скалупі́ўшы

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

скалупі́ць сов., обл., см. скалупну́ць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

скалупі́ць, ‑луплю, ‑лупіш, ‑лупіць; зак., што.

Абл. Скалупаць. [Сёмка:] — Толькі, відаць, не скалупіш таго, што прыкіпела... Кандрусевіч.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

сковыря́ть сов., разг. скалупі́ць.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

скалу́плены, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад скалупіць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

скалу́пліваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да скалупаць, скалупіць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)