Селе́на

назоўнік, уласны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз.
Н. Селе́на
Р. Селе́ны
Д. Селе́не
В. Селе́ну
Т. Селе́най
Селе́наю
М. Селе́не

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

СЕЛЕ́НА,

багіня ў старажытнагрэчаскай міфалогіі, увасабленне Месяца. Лічылася дачкой тытанаў Гіперыёна і Тэі, сястрой бога сонца Геліяса і багіні ранішняй зары Эас. С. атаясамлівалі з Артэмідай, часам і з Гекатай, якая лічылася апякункай чарадзейства і варажбы; лічылася, што чараўніцкія маніпуляцыі найб. дзейсныя пры поўным ззянні Месяца — С. У рым. міфалогіі С. адпавядала Дыяна.

т. 14, с. 305

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

Селе́на

(гр. Selene = імя багіні, якая ўвасабляла Месяц у старажытнагрэчаскай міфалогіі)

паэт. Месяц.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

селена...

Першая састаўная частка складаных слоў са знач.: які мае адносіны да Месяца, напр.: селенаграфія, селенадэзія, селеналогія, селенацэнтрычны.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)