сапані́т
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
| Н. |
сапані́т |
| Р. |
сапані́ту |
| Д. |
сапані́ту |
| В. |
сапані́т |
| Т. |
сапані́там |
| М. |
сапані́це |
Крыніцы:
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
сапані́т, ‑у, М ‑ніце, м.
Мінерал, так званы мыльны камень.
[Ад лац. sapo, saponis — мыла.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
САПАНІ́Т [ад лац. sapo (saponis) мыла],
мыльны камень, мінерал падкласа слаістых сілікатаў, групы мантмарыланіту. Хім. састаў NaMg3[AlSi3O10](OH)2∙4H2O. Крышталізуецца ў манакліннай сінганіі. Колер белы, жаўтаваты, чырванаваты. Цв. С. (сухога) 2,5 шчыльн. 2,24—2,3 г/см³. У вільготным стане скопішчы мяккія і тлустыя, у сухім шчыльныя, крохкія. Утвараецца пры выветрыванні цёмнакаляровых (магніевых) мінералаў ультраасноўных парод (серпентынітаў). Валодае якасцямі бентанітаў. Трапляецца ў зямлістых глінападобных або шчыльных скрытакрышт. масах. Гл. таксама Адбельныя гліны.
т. 14, с. 165
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
сапані́т
(ад лац. sapo, -onis = мыла)
мінерал, так званы мыльны камень.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)