самазва́нец, -нца, мн. -нцы, -нцаў, м.

Той, хто выдае сябе за другога чалавека, прысвоіўшы сабе чужое імя, званне.

|| ж. самазва́нка, -і, ДМ -нцы, мн. -і, -нак.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

самазва́нец

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. самазва́нец самазва́нцы
Р. самазва́нца самазва́нцаў
Д. самазва́нцу самазва́нцам
В. самазва́нца самазва́нцаў
Т. самазва́нцам самазва́нцамі
М. самазва́нцу самазва́нцах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

самазва́нец, -нца м. самозва́нец

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

самазва́нец, ‑нца, м.

Той, хто выдае сябе за іншага чалавека, незаконна прысвойвае сабе чужое імя, званне.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

самазва́нец м. паліт. Usurpátor m -s, -tóren

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

самозва́нец самазва́нец, -нца м.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

impostor, imposter [ɪmˈpɒstə] n. самазва́нец; самазва́нка

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

самазва́нка, ‑і, ДМ ‑нцы; Р мн. ‑нак; ж.

Жан. да самазванец.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

samozwaniec

м. самазванец

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

imposter, impostor

[ɪmˈpɑ:stər]

n.

1) самазва́нец -ца m., самазва́нка f.

2) ашука́нец -ца m.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)