самадзе́лка
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
самадзе́лка |
самадзе́лкі |
| Р. |
самадзе́лкі |
самадзе́лак |
| Д. |
самадзе́лцы |
самадзе́лкам |
| В. |
самадзе́лку |
самадзе́лкі |
| Т. |
самадзе́лкай
самадзе́лкаю |
самадзе́лкамі |
| М. |
самадзе́лцы |
самадзе́лках |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
tsblm1996.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
самадзе́лка ж., разг. самоде́лка
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
сама...,
Першая састаўная частка складаных слоў, якая абазначае: 1) накіраванасць дзеяння (названага ў другой частцы) на самога сябе, напрыклад: самаадукацыя, самааналіз, самакантроль; 2) здзяйсненне, працяканне дзеяння; а) само сабой, адвольна, без пабочнай дапамогі, напрыклад: самазагаранне, самаразбурэнне, самазараджэнне; б) аўтаматычна або механічна, напрыклад: самадзелка, самазарадны.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)