Салаўі́ха

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз.
Н. Салаўі́ха
Р. Салаўі́хі
Д. Салаўі́се
В. Салаўі́ху
Т. Салаўі́хай
Салаўі́хаю
М. Салаўі́се

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

салаўі́ха

назоўнік, агульны, адушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. салаўі́ха салаўі́хі
Р. салаўі́хі салаўі́х
Д. салаўі́се салаўі́хам
В. салаўі́ху салаўі́х
Т. салаўі́хай
салаўі́хаю		 салаўі́хамі
М. салаўі́се салаўі́хах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

салаўі́ха ж. соловьи́ха, соло́вка

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

салаўі́ха, ‑і, ДМ ‑лаўісе, ж.

Разм. Самка салаўя. Немаўлят ахінула цяплей салаўіха, Промень зябка ступіў у аўсы. Гаўрусёў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

салаўяня́ і салаўянё, ‑няці; мн. ‑няты, ‑нят; н.

Птушаня салаўя. Сядзела на гняздзечку Салаўіха, чакаючы Салаўянят. Корбан.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)