Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
саланча́км. Sálzerde f -, struktúrloser Sálzboden
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
Саланча́к ’глеба, насычаная салямі’ (ТСБМ), ’крыніца з салёнай вадой’ (гродз., Яшк.). З рус.солонча́к ’тс’ < солоный (гл. салоны).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
саланча́к Крыніца з салёнай вадой (Гродз.). Тое ж Ст.-бел.баліна.
Беларускія геаграфічныя назвы. Тапаграфія. Гідралогія. (І. Яшкін, 1971, правапіс да 2008 г.)
солонча́ксаланча́к, -ку́м.;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
saline1[ˈseɪlaɪn]n.
1.chem. соль (калію, натрыю і да т.п.)
2.саланча́к
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
МЁРТВЫ КУЛТУ́К,
саланчак (шор) на ПнУ ад п-ва Бузачы, у межах Мангістаўскай вобл., у Казахстане. Утварыўся ў найб. паніжаных участках днішча высахлага зал. Камсамолец (Каспійскае м.). Саланчаковая раўніна з невял. (выш. да 2 м) пясчанымі ўзгоркамі.