рэферэ́нцыя

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз.
Н. рэферэ́нцыя
Р. рэферэ́нцыі
Д. рэферэ́нцыі
В. рэферэ́нцыю
Т. рэферэ́нцыяй
рэферэ́нцыяю
М. рэферэ́нцыі

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

рэферэ́нцыя ж. рефере́нция

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

рэферэ́нцыя, ‑і, ж.

Спец.

1. Даведка аб ранейшай службе; водзыў.

2. У капіталістычным грамадстве — даведка аб крэдытаздольнасці якой‑н. фірмы ці асобы.

[Ад лац. referre — паведамляць.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

рэферэ́нцыя

(ням. Referenz, ад лац. referre = дакладваць, паведамляць)

1) даведка аб ранейшай службе, водзыў;

2) сведчанне аб крэдытаздольнасці якой-н. фірмы ці асобы.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

рефере́нция рэферэ́нцыя, -цыі ж.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

referencja

ж. рэферэнцыя

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)