рэзерві́ст, -а, М -сце, мн. -ы, -аў, м.

У арміях некаторых краін: ваеннаабавязаны рэзерву (у 3 знач.).

Прызыў рэзервістаў.

|| прым. рэзерві́сцкі, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

рэзерві́ст

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. рэзерві́ст рэзерві́сты
Р. рэзерві́ста рэзерві́стаў
Д. рэзерві́сту рэзерві́стам
В. рэзерві́ста рэзерві́стаў
Т. рэзерві́стам рэзерві́стамі
М. рэзерві́сце рэзерві́стах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

рэзерві́ст м., воен. резерви́ст

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

рэзерві́ст, ‑а, М ‑сце, м.

Салдат рэзерву, запасу. Адзін вярнуўся назад у гміну па сумку, у якой ляжаў загад аб прызыве ў армію ўсіх рэзервістаў-салдат запасу. Бажко.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

рэзерві́ст м. вайск. Reservist [-´vıst] m -en, -en

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

рэзерві́ст

(фр. réserviste)

ваеннаабавязаны, які знаходзіцца ў запасе, рэзерве.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

резерви́ст воен. рэзерві́ст, -та м.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

reservist [rɪˈzɜ:vɪst] n. рэзерві́ст; ваеннаабавя́заны, які́ знаходзіцца ў запа́се

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

Ersátzmann m -(e)s, -männer і -leute наме́снік; вайск. рэзерві́ст

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

rezerwista

rezerwist|a

м. вайск. рэзервіст;

powołać ~ów — прызваць рэзервістаў

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)