рэ́дзечны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. рэ́дзечны рэ́дзечная рэ́дзечнае рэ́дзечныя
Р. рэ́дзечнага рэ́дзечнай
рэ́дзечнае		 рэ́дзечнага рэ́дзечных
Д. рэ́дзечнаму рэ́дзечнай рэ́дзечнаму рэ́дзечным
В. рэ́дзечны (неадуш.) рэ́дзечную рэ́дзечнае рэ́дзечныя (неадуш.)
Т. рэ́дзечным рэ́дзечнай
рэ́дзечнаю		 рэ́дзечным рэ́дзечнымі
М. рэ́дзечным рэ́дзечнай рэ́дзечным рэ́дзечных

Крыніцы: krapivabr2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

рэ́дзечны ре́дечный

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

рэ́дзька, -і, ДМ рэ́дзьцы, ж.

Караняплод з тоўстым і светлым (у цёмнай скурцы) коранем, з гаркаватым вострым смакам і пахам.

◊

Як горкая рэдзька (разм.) — вельмі, надта (надакучыць, абрыднуць).

|| прым. рэ́дзечны, -ая, -ае і рэ́дзькавы, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

ре́дечный рэ́дзечны, рэ́дзькавы.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

рэ́дзькавы, см. рэ́дзечны

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)