рэбе́к

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. рэбе́к рэбе́кі
Р. рэбе́ка рэбе́каў
Д. рэбе́ку рэбе́кам
В. рэбе́к рэбе́кі
Т. рэбе́кам рэбе́камі
М. рэбе́ку рэбе́ках

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

рэбе́к

(фр. rebec)

смычковы музычны інструмент, які з’явіўся ў Зах. Еўропе каля 12 ст. і аказаў уплыў на фарміраванне інструментаў скрыпічнага сямейства.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

КАНСТА́Н ДЭ РЭБЕ́К ((Constant de Rebecque) Бенжамэн Анры) (25.10.1767, г. Лазана, Швейцарыя — 10.12.1830),

французскі пісьменнік, публіцыст. Вучыўся ў Оксфардскім, Эрлангенскім (Германія) і Эдынбургскім ун-тах. З 1795 у Францыі, у 1803—14 у эміграцыі. Друкаваўся з 1796. Сусв. вядомасць прынёс аўтабіягр. раман «Адольф» (1816), дзе пісьменнік стварыў вобраз тыповага для рамант. эпохі героя, які знаходзіўся ў разладзе з грамадствам і з самім сабой. Аўтар аўтабіягр. кн. «Чырвоны сшытак» (выд. 1907), «Сесіль» (выд. 1951), зб. літ.-крытычных прац «Артыкулы пра літаратуру і палітыку» (1829) і інш.

Тв.:

Рус. пер. — Адольф. М., 1959.

Літ.:

Delbouille P. Genfése, structure et destin d’Adolphe. Paris, 1971.

С.​Дз.​Малюковіч.

т. 7, с. 592

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)