распіхну́ты

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. распіхну́ты распіхну́тая распіхну́тае распіхну́тыя
Р. распіхну́тага распіхну́тай
распіхну́тае		 распіхну́тага распіхну́тых
Д. распіхну́таму распіхну́тай распіхну́таму распіхну́тым
В. распіхну́ты (неадуш.)
распіхну́тага (адуш.)		 распіхну́тую распіхну́тае распіхну́тыя (неадуш.)
распіхну́тых (адуш.)
Т. распіхну́тым распіхну́тай
распіхну́таю		 распіхну́тым распіхну́тымі
М. распіхну́тым распіхну́тай распіхну́тым распіхну́тых

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

распіхну́ты

дзеепрыметнік, залежны стан, прошлы час, закончанае трыванне

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. распіхну́ты распіхну́тая распіхну́тае распіхну́тыя
Р. распіхну́тага распіхну́тай
распіхну́тае		 распіхну́тага распіхну́тых
Д. распіхну́таму распіхну́тай распіхну́таму распіхну́тым
В. распіхну́ты (неадуш.)
распіхну́тага (адуш.)		 распіхну́тую распіхну́тае распіхну́тыя (неадуш.)
распіхну́тых (адуш.)
Т. распіхну́тым распіхну́тай
распіхну́таю		 распіхну́тым распіхну́тымі
М. распіхну́тым распіхну́тай распіхну́тым распіхну́тых

Кароткая форма: распіхну́та.

Крыніцы: dzsl2007, piskunou2012, sbm2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

распи́хнутый

1. разапхну́ты, распіхну́ты;

2. параспіха́ны, параспі́хваны; см. распихну́ть;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)