распазы́чыць

дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. распазы́чу распазы́чым
2-я ас. распазы́чыш распазы́чыце
3-я ас. распазы́чыць распазы́чаць
Прошлы час
м. распазы́чыў распазы́чылі
ж. распазы́чыла
н. распазы́чыла
Загадны лад
2-я ас. распазы́ч распазы́чце
Дзеепрыслоўе
прош. час распазы́чыўшы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

распазы́чыць сов. разда́ть в долг (взаймы́)

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

распазы́чыць, ‑чу, ‑чыш, ‑чыць; зак., што.

Раздаць у доўг (усё або значную частку). Распазычыць грошы суседзям.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

распазыча́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да распазычыць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

распазы́чваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да распазычыць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

verpúmpen vt разм. разда́ць у пазы́ку, распазы́чыць

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)