раскле́ены
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
раскле́ены |
раскле́еная |
раскле́енае |
раскле́еныя |
| Р. |
раскле́енага |
раскле́енай
раскле́енае |
раскле́енага |
раскле́еных |
| Д. |
раскле́енаму |
раскле́енай |
раскле́енаму |
раскле́еным |
| В. |
раскле́ены (неадуш.)
раскле́енага (адуш.) |
раскле́еную |
раскле́енае |
раскле́еныя (неадуш.)
раскле́еных (адуш.) |
| Т. |
раскле́еным |
раскле́енай
раскле́енаю |
раскле́еным |
раскле́енымі |
| М. |
раскле́еным |
раскле́енай |
раскле́еным |
раскле́еных |
Крыніцы:
piskunou2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
раскле́ены
дзеепрыметнік, залежны стан, прошлы час, закончанае трыванне
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
раскле́ены |
раскле́еная |
раскле́енае |
раскле́еныя |
| Р. |
раскле́енага |
раскле́енай
раскле́енае |
раскле́енага |
раскле́еных |
| Д. |
раскле́енаму |
раскле́енай |
раскле́енаму |
раскле́еным |
| В. |
раскле́ены (неадуш.)
раскле́енага (адуш.) |
раскле́еную |
раскле́енае |
раскле́еныя (неадуш.)
раскле́еных (адуш.) |
| Т. |
раскле́еным |
раскле́енай
раскле́енаю |
раскле́еным |
раскле́енымі |
| М. |
раскле́еным |
раскле́енай |
раскле́еным |
раскле́еных |
Кароткая форма: раскле́ена.
Крыніцы:
dzsl2007,
krapivabr2012,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
раскле́ены в разн. знач. раскле́енный; см. раскле́іць
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
раскле́ены, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад расклеіць.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
раскле́енный раскле́ены, мног. параскле́йваны;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
распяча́таны, ‑ая, ‑ае.
1. Дзеепрым. зал. пр. ад распячатаць.
2. у знач. прым. Адкрыты, расклеены (пра пісьмо, пакет). Аляксей дастае з кішэні шыняля распячатаны канверт. Жычка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
unstuck [ʌnˈstʌk] adj. адкле́ены, раскле́ены (канверт)
♦
come unstuck infml тра́піць у бяду́;
His plans came unstuck. Яго планы праваліліся.
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
разви́нченный
1. прич. расшрубава́ны, разві́нчаны, мног. паразві́нчваны, раскру́чаны, мног. параскру́чваны;
2. прил., перен. раскле́ены, расхля́баны, разві́нчаны;
3. прил., перен. (о нервах) разві́нчаны, сапсава́ны;
4. прил., перен. (о походке) расхіста́ны.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
ты́тул, ‑а, м.
1. Ганаровае радавое або дараванае дваранскае званне (барон, граф, князь і пад.), якое падкрэслівала прывілеяванае становішча асобы і патрабавала адпаведнага тытулавання (ваша благароддзе, ваша вялікасць, ваша яснавяльможнасць і пад.). Гаварылі, што .. [Гальвас] меў тытул не то графа, не то варона. Чорны. // Разм. Называнне асобы па роду занятку, займаемай пасадзе і пад. — Ну што ж, — сказаў Віктар. — Тытул домаўласніка — гэта якраз тое, чаго мне не хапала. Але нічога не зробіш, будзем будаваць свой дом. Палтаран. У каменданцкім загадзе, які быў расклеены па сценах дамоў гарадка, Паўлік значыўся поўным сваім тытулам: грамадзянін Арэшка Павел Фёдаравіч. Хомчанка. Новыя свацці (жадалі яны сабе гэтых тытулаў, прысвоеных ім дзецьмі, ці не) напярэдадні сышліся абмеркаваць план дзеянняў. Васілевіч. // Якое‑н. званне, што прысвойваецца каму‑н. у гонар прызнання заслуг. Францыск Скарына, узброены доктарскімі тытуламі, зарукай і грашыма віленскага гарадскога галавы, перакладаў, каменціраваў і друкаваў у Празе кнігі бібліі. «Полымя». Паказалі каляровыя афішы з партрэтамі [артыстаў]. У кожнага тытул: лаўрэат якогасьці конкурсу. Жычка. / у іран. ужыв. Акрамя выключнай схільнасці да красамоўства, уладальнік ёмістай лысіны быў надзвычай прагны да славы, да гучных тытулаў і чыноў. Лынькоў.
2. Загаловак кнігі. // Першая старонка кнігі, на якой надрукаваны загаловак, імя аўтара, год і месца выдання; тытульны ліст. Тытул набіраецца буйным шрыфтам. □ Устаючы, Алесь з нейкім дзіўным пачуццём пагладзіў пальцамі ліст тытула. Гэты сумны, нікому непатрэбны ліст з доўгім надпісам. Караткевіч.
3. У буржуазнай юрыспрудэнцыі — аснова якога‑н. права. Тытул уласнасці.
4. Спец. Назва каштарысаў капітальнага будаўніцтва ў СССР па аб’ектах, якія ўключаны ў тытульныя спісы.
[Лац. titulus — надпіс, ганаровае званне.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)