ракіро́вачны
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
ракіро́вачны |
ракіро́вачная |
ракіро́вачнае |
ракіро́вачныя |
| Р. |
ракіро́вачнага |
ракіро́вачнай
ракіро́вачнае |
ракіро́вачнага |
ракіро́вачных |
| Д. |
ракіро́вачнаму |
ракіро́вачнай |
ракіро́вачнаму |
ракіро́вачным |
| В. |
ракіро́вачны (неадуш.)
ракіро́вачнага (адуш.) |
ракіро́вачную |
ракіро́вачнае |
ракіро́вачныя (неадуш.)
ракіро́вачных (адуш.) |
| Т. |
ракіро́вачным |
ракіро́вачнай
ракіро́вачнаю |
ракіро́вачным |
ракіро́вачнымі |
| М. |
ракіро́вачным |
ракіро́вачнай |
ракіро́вачным |
ракіро́вачных |
Крыніцы:
piskunou2012,
tsblm1996.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
ракіро́ўка, -і, ДМ -ро́ўцы, мн. -і, -ро́вак, ж.
1. У шахматнай гульні: адначасовы ход каралём і ладдзёй, пры якім кароль перастаўляецца цераз адно поле ў бок ладдзі, а ладдзю пераносяць цераз караля і ставяць побач з ім.
Зрабіць ракіроўку.
2. Перастаноўка сіл, замена ў чым-н. з мэтай умацавання пазіцый.
Р. кадраў.
У футбольнай камандзе адбылася р.
|| прым. ракіро́вачны, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)