разлу́шчыць, -чу, -чыш, -чыць; -чаны; зак., што.

Раскрыць (абалонку), расцерабіць, каб дастаць семя.

Р. арэх.

|| незак. разлу́шчваць, -аю, -аеш, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

разлу́шчыць

дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. разлу́шчу разлу́шчым
2-я ас. разлу́шчыш разлу́шчыце
3-я ас. разлу́шчыць разлу́шчаць
Прошлы час
м. разлу́шчыў разлу́шчылі
ж. разлу́шчыла
н. разлу́шчыла
Загадны лад
2-я ас. разлу́шчы разлу́шчыце
Дзеепрыслоўе
прош. час разлу́шчыўшы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

разлу́шчыць сов. разлущи́тъ; (орех и т.п. — ещё) разгры́зть

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

разлу́шчыць, ‑чу, ‑чыш, ‑чыць; зак., што.

Раскрыць (абалонку), расцерабіць, каб дастаць семя. Разлушчыць стручок. □ Васіліна сарвала каласок, які здаўся ёй большым за іншыя, разлушчыла яго, углядаючыся ў малочныя зярняткі, і нездаволена пакруціла галавой: — Ну і жыта, не маглі абмяняць на гатунковае. — Хадкевіч.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

разлу́шчваць, разлу́шчыць schälen vt, enthülsen vi, áushülsen vt, áusschoten vt

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

разлуза́ць, -а́ю, -а́еш, -а́е; -а́ны; зак., што.

Раскрыць (абалонку), каб дастаць семя; разлушчыць.

Р. арэх.

|| незак. разлу́зваць, -аю, -аеш, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

разлу́шчаны разлущённый; разгры́зенный; см. разлу́шчыць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

разлу́шчваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да разлушчыць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

разлу́шчаны, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад разлушчыць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

разлуза́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., што.

Раскрыць (абалонку), каб дастаць семя; разлушчыць. А Віктар разлузаў гарбузік, укінуў зерне ў рот і зачаўкаў. Лобан.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)