раздражне́нне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз.
Н. раздражне́нне
Р. раздражне́ння
Д. раздражне́нню
В. раздражне́нне
Т. раздражне́ннем
М. раздражне́нні

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

раздражне́нне, -я, н.

1. гл. раздражніць, раздражніцца.

2. Пачуццё незадаволенасці, злосці.

Сказаць з раздражненнем.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

раздражне́нне ср. раздраже́ние

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

раздражне́нне, ‑я, н.

1. Дзеянне паводле дзеясл. раздражняць — раздражніць (у 1 знач.). // Рэакцыя арганізма або асобнага органа на ўздзеянне раздражняльніка. Раздражненне ў кары галаўнога мозгу. Раздражненне скуры.

2. Стан злоснага ўзбуджэння; пачуццё незадаволенасці, злосці. Старшы сержант з раздражненнем падумаў, што праз аднаго такога можа на вучэннях праваліцца ўвесь узвод. Мележ. Шматлікія пасяджэнні выклікалі ў .. [Алеся] звычайна раздражненне. Шыцік.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

раздражне́нне н.

1. (дзеянне) Reiz m -(e)s, -e, Réizung f -, -en;

паро́г раздражне́ння фізіял. Réizschwelle f -, -n;

2. (пачуццё прыкрасці) Geréiztheit f -; Errégung f -;

з раздражне́ннем geréizt;

вы́клікаць раздражне́нне Geréiztheit erwécken [áuslösen]

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

раздражне́нне н.

1. (дзеянне) Reiz m -es, -e; Réizung f -, -en;

паро́г раздражне́ння Réizschwelle f -, -n;

2. (пачуццё незадаволенасці, злосці) Geréiztheit f -; Errégung f - (узбуджэнне);

з раздражне́ннем geréizt;

вы́клікаць раздражне́нне Únmut errégen [áuslösen]

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

раздражні́ць, -ражню́, -ра́жніш, -ра́жніць; -ра́жнены; зак.

1. што. Выклікаць раздражненне, дзейнічаючы якім-н. раздражняльнікам.

Р. дзясны.

2. каго-што. Давесці да стану нервовага ўзбуджэння; раззлаваць.

Р. суседа.

Р. пчол.

3. Выклікаць, распаліць (якое-н. жаданне; разм.).

Р. апетыт.

|| незак. раздражня́ць, -я́ю, -я́еш, -я́е.

|| наз. раздражне́нне, -я, н.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

раздражні́цца, -дражню́ся, -дра́жнішся, -дра́жніцца; зак.

1. (1 і 2 ас. не ўжыв.). Падвергнуцца ўздзеянню раздражняльніка.

Скура раздражнілася.

2. Прыйсці ў стан раздражнення, злосці.

3. Выклікаць, распаліць у сабе якое-н. жаданне.

|| незак. раздражня́цца, -я́юся, -я́ешся, -я́ецца.

|| наз. раздражне́нне, -я, н.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

irritation [ˌɪrɪˈteɪʃn] n.

1. раздражне́нне, гнеў

2. med. раздражне́нне a skin irritation раздражне́нне скуры

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

узбу́длівы, -ая, -ае (спец.).

Здольны рэагаваць на раздражненне.

Узбудлівыя тканкі.

|| наз. узбу́длівасць, -і, ж.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)