назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
| радыя́на | |
| радыя́ну | |
| радыя́нам | |
| радыя́не |
Крыніцы:
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
| радыя́на | |
| радыя́ну | |
| радыя́нам | |
| радыя́не |
Крыніцы:
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Вугал, які адпавядае дузе, даўжыня якой роўна яе радыусу; выкарыстоўваецца як адзінка вымярэння вуглоў.
[Ад лац. radius — прамень.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
(ад
адзінка вымярэння вуглоў: цэнтральны вугал, што абапіраецца на дугу, даўжыня якой роўная яе радыусу.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
радиа́н
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
МІНУ́ТА (ад
1) М., або
2) Пазасістэмная адзінка плоскага вугла, роўная 1/60 градуса (вуглавога) або 2,909 10−4
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
стэрадыя́н
(ад
адзінка вымярэння цялеснага вугла — часткі прасторы, абмежаванай канічнай паверхняй.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
ВУГЛАВА́Я СКО́РАСЦЬ,
вектарная велічыня , якая характарызуе скорасць вярчэння цвёрдага цела. Модуль вуглавой скорасці
, дзе — прырашчэнне вугла павароту за прамежак часу . Вектар накіраваны ўздоўж восі вярчэння ў той бок, адкуль паварот цела бачны супраць ходу гадзіннікавай стрэлкі (правіла правага вінта). Адзінка вуглавой скорасці ў
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)