пігме́нтны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. пігме́нтны пігме́нтная пігме́нтнае пігме́нтныя
Р. пігме́нтнага пігме́нтнай
пігме́нтнае		 пігме́нтнага пігме́нтных
Д. пігме́нтнаму пігме́нтнай пігме́нтнаму пігме́нтным
В. пігме́нтны (неадуш.)
пігме́нтнага (адуш.)		 пігме́нтную пігме́нтнае пігме́нтныя (неадуш.)
пігме́нтных (адуш.)
Т. пігме́нтным пігме́нтнай
пігме́нтнаю		 пігме́нтным пігме́нтнымі
М. пігме́нтным пігме́нтнай пігме́нтным пігме́нтных

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

пігме́нтны биол., хим. пигме́нтный

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

пігме́нтны, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да пігменту; у складзе якога знаходзіцца пігмент. Пігментныя плямы.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

пігме́нт, -у, М -нце, м. (спец.).

1. Рэчыва ў арганізме чалавека, жывёл і раслін, якое надае афарбоўку скуры, валасам, кветкам і лісцю.

2. Хімічны парашковы фарбавальнік.

|| прым. пігме́нтны, -ая, -ае і пігме́нтавы, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

пигме́нтный пігме́нтны.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

пігме́нтавы, см. пігме́нтны

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

пігме́нтавы, ‑ая, ‑ае.

Тое, што і пігментны.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)