Пы́шна

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз.
Н. Пы́шна
Р. Пы́шна
Д. Пы́шну
В. Пы́шна
Т. Пы́шнам
М. Пы́шне

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

пы́шна

прыслоўе, утворана ад прыметніка

станоўч. выш. найвыш.
пы́шна пышне́й -

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

пы́шна нареч. пы́шно; см. пы́шны

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Пышна (воз., бас. Зехі) 4/262

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

Пышна (в.) 6/334 (к.); 8/647; 10/521 (к.)

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

Пышна,

возера ў Лепельскім р-не.

т. 13, с. 153

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

Пышна,

вёска ў Лепельскім р-не.

т. 13, с. 153

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

пы́шна прысл. гл. пышны

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

пышна, раскошна, багата, шыкоўна, шыкозна, шыкарна □ з шыкам

Слоўнік сінонімаў і блізказначных слоў, 2-е выданне (М. Клышка, правапіс да 2008 г.)

збуя́лы, -ая, -ае.

Які збуяў, пышна разросся (пра расліны).

Збуялае каліўе бульбы.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)