псі́кнуць
дзеяслоў, непераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне
| Будучы час |
|---|
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
псі́кну |
псі́кнем |
| 2-я ас. |
псі́кнеш |
псі́кнеце |
| 3-я ас. |
псі́кне |
псі́кнуць |
| Прошлы час |
|---|
| м. |
псі́кнуў |
псі́кнулі |
| ж. |
псі́кнула |
| н. |
псі́кнула |
| Загадны лад |
|---|
| 2-я ас. |
псі́кні |
псі́кніце |
| Дзеепрыслоўе |
|---|
| прош. час |
псі́кнуўшы |
Крыніцы:
dzsl2007,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
псі́кнуць, ‑ну, ‑неш, ‑не; зак.
Разм. Сказаць, крыкнуць псік. Калі кошка хлябнула разы два — паказала ружовы язык, я потым не сцярпеў — псікнуў на яе. Баранавых.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Псік ’выгук, якім адганяюць ката’ (ТСБМ, Мік., Мядзв., Нас., Янк. 1; в.-дзв., карэліц., Шатал.; в.-дзв., Сл. ПЗБ), псі́каць, псі́кнуць ’сказаць, крыкнуць псік’ (Нас., ТСБМ). Гл. апсік.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)