Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
псяр (род. псяра́) м. псарь
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
псяр, ‑а, м.
Наглядчык за паляўнічымі сабакамі; сабакар.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Псяр ’наглядчык за паляўнічымі сабакамі; сабакар’ (ТСБМ), пся́рнік ’тс’ (Нас., Байк. і Некр.). З польск.psiarz ’тс’, параўн. рус.псарь ’тс’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
дае́здчык, ‑а, м.
Уст. Старшы псяр, які абучае сабак і распараджаецца імі на паляванні.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
псарьпсяр, род. псяра́м., сабака́р, -ра́м.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Псю́рыць ’гнаць’, прыпсюрыць ’прыгнаць’ (дзярж., Нар. сл.). Утварэнне на базе *псюр < польск.psiurz ’псяр’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
ІО́РДАНС ((Jordaens) Якаб) (19.5.1593, г. Антверпен, Бельгія — 18.10.1678),
фламандскі жывапісец. Прадстаўнік барока. З 1607 вучыўся ў Антверпене ў А. ван Норта. У творчасці захоўваў сувязі з традыцыямі нідэрл. мастацтва 16 ст., выкарыстоўваў дасягненні М.Караваджа і П.П.Рубенса, з якім супрацоўнічаў у 1620—40. Раннім работам уласцівы выразна простанародны характар вобразаў, шчыльна згрупаваных на пярэднім плане, буйныя выпуклыя формы, асвятленне, якое падкрэслівае яркія колеры («Святая сям’я», каля 1615; «Пакланенне пастухоў», каля 1617; «Алегорыя Плоднасці» («Услаўленне Памоны»), каля 1622]. У 1620—30-х г. адлюстроўваў сялянскія і бюргерскія тыпажы, якія вылучаліся цяжкаважкасцю фігур, сакавітасцю дэталей, рысамі грубаватага жыццярадаснага гумару: «Сатыр у гасцях у селяніна», пач. 1620-х г.; «Псяр і яго зграя», 1635; «Выхаванне Юпітэра», 1635—40; «Бабовы кароль», 1638—40). Познія творы на рэліг. сюжэты — у рамках рэліг. эстэтыкі барока з рысамі бурлівай патэтыкі і маст. перагрувашчанасці («Шэсце на Галгофу» і інш.). Рабіў малюнкі і кардоны для шпалераў («Гісторыя Аляксандра», «Серыя фламандскіх прымавак»).
