прэтэры́т
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
прэтэры́т |
прэтэры́ты |
| Р. |
прэтэры́та |
прэтэры́таў |
| Д. |
прэтэры́ту |
прэтэры́там |
| В. |
прэтэры́т |
прэтэры́ты |
| Т. |
прэтэры́там |
прэтэры́тамі |
| М. |
прэтэры́це |
прэтэры́тах |
Крыніцы:
piskunou2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
прэтэ́рыт
(лац. praeteritum)
лінгв. прошлы час.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
Prätéritum n -s, -ta грам. прэтэ́рыт, про́шлы час
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)