прычэ́пшчыца

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. прычэ́пшчыца прычэ́пшчыцы
Р. прычэ́пшчыцы прычэ́пшчыц
Д. прычэ́пшчыцы прычэ́пшчыцам
В. прычэ́пшчыцу прычэ́пшчыц
Т. прычэ́пшчыцай
прычэ́пшчыцаю		 прычэ́пшчыцамі
М. прычэ́пшчыцы прычэ́пшчыцах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

прычэ́пшчыца ж. прице́пщица

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

прычэ́пшчыца, ‑ы, ж.

Жан. да прычэпшчык.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

прычэ́пшчык, -а, мн. -і, -аў, м.

Работнік, які абслугоўвае прычэп.

|| ж. прычэ́пшчыца, -ы, мн. -ы, -чыц.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

прице́пщица прычэ́пшчыца, -цы ж.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)