прычэ́пнік

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз.
Н. прычэ́пнік
Р. прычэ́пніку
Д. прычэ́пніку
В. прычэ́пнік
Т. прычэ́пнікам
М. прычэ́пніку

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

прычэ́пнік, -ку м., бот. прице́пник

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

прычэ́пнік, ‑а, м.

Спец. Тое, што і прычэпка (у 4 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)