прысява́нне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз.
Н. прысява́нне
Р. прысява́ння
Д. прысява́нню
В. прысява́нне
Т. прысява́ннем
М. прысява́нні

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

прысява́нне ср., с.-х. присе́в м.

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

прысява́нне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. прысяваць — прысеяць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

присе́в м., с.-х. прысе́ў, -се́ву м.; неоконч. прысява́нне, -ння ср.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)