прыстаўля́цца

дзеяслоў, непераходны, незакончанае трыванне, зваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. прыстаўля́юся прыстаўля́емся
2-я ас. прыстаўля́ешся прыстаўля́ецеся
3-я ас. прыстаўля́ецца прыстаўля́юцца
Прошлы час
м. прыстаўля́ўся прыстаўля́ліся
ж. прыстаўля́лася
н. прыстаўля́лася
Дзеепрыслоўе
цяп. час прыстаўля́ючыся

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

прыстаўля́цца несов., страд. приставля́ться; прислоня́ться; см. прыстаўля́ць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

прыстаўля́цца, ‑яецца; незак.

Зал. да прыстаўляць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Прыстаўля́цца ’прыкідвацца, строіць з сябе п’янага’ (Ян.). Укр. дыял. приставля́тися ’прыкідвацца кім-небудзь, выдаваць сябе за каго-небудзь’. Параўн. выстаўля́цца ’тс’, што да ста́віць, ста́віцца (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

приставля́ться страд.

1. прыстаўля́цца;

2. прыто́чвацца, надто́чвацца; см. приставля́ть;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

прыстаўны́, -а́я, -о́е.

1. Такі, які прыстаўляецца ці можа прыстаўляцца да чаго-н.

Прыстаўное крэсла (у тэатры). Прыстаўная лесвіца.

2. У граматыцы: прыстаўныя гукі — зычныя і галосныя гукі, што ўзнікаюць у пэўных фанетычных умовах у пачатку слова (напр.: «в» у слове «возера», «о» ў слове «Орша»).

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

прислоня́ться

1. прыпіра́цца, прыхіля́цца, прыхіна́цца;

2. страд. прыстаўля́цца, прыціра́цца, прыхіля́цца, прыхіна́цца; см. прислоня́ть.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)