прырачо́ны

прыметнік, якасны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. прырачо́ны прырачо́ная прырачо́нае прырачо́ныя
Р. прырачо́нага прырачо́най
прырачо́нае		 прырачо́нага прырачо́ных
Д. прырачо́наму прырачо́най прырачо́наму прырачо́ным
В. прырачо́ны (неадуш.)
прырачо́нага (адуш.)		 прырачо́ную прырачо́нае прырачо́ныя (неадуш.)
прырачо́ных (адуш.)
Т. прырачо́ным прырачо́най
прырачо́наю		 прырачо́ным прырачо́нымі
М. прырачо́ным прырачо́най прырачо́ным прырачо́ных

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

прырачо́ны

дзеепрыметнік, залежны стан, прошлы час, закончанае трыванне

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. прырачо́ны прырачо́ная прырачо́нае прырачо́ныя
Р. прырачо́нага прырачо́най
прырачо́нае		 прырачо́нага прырачо́ных
Д. прырачо́наму прырачо́най прырачо́наму прырачо́ным
В. прырачо́ны (неадуш.)
прырачо́нага (адуш.)		 прырачо́ную прырачо́нае прырачо́ныя (неадуш.)
прырачо́ных (адуш.)
Т. прырачо́ным прырачо́най
прырачо́наю		 прырачо́ным прырачо́нымі
М. прырачо́ным прырачо́най прырачо́ным прырачо́ных

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Прырака́ць ’абяцаць; прадвяшчаць’ (Нас., Ласт.), прырачо́ны ’абяцанкі’ (Ласт.), пріріка́ньня ’прадказванне’ (Бяльк.), ст.-бел. приречи ’абяцаць, абнадзеіць, сказаць, памянуць’. Укр. приріка́ти ’прадвяшчаць, абяцаць’. Хутчэй за ўсё, з польск. przyrzekać ’абяцаць’, przyrzeczony ’абяцанкі’. Гл. рэкнуць.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)