прырахава́ць
дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне
| Будучы час |
|---|
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
прыраху́ю |
прыраху́ем |
| 2-я ас. |
прыраху́еш |
прыраху́еце |
| 3-я ас. |
прыраху́е |
прыраху́юць |
| Прошлы час |
|---|
| м. |
прырахава́ў |
прырахава́лі |
| ж. |
прырахава́ла |
| н. |
прырахава́ла |
| Загадны лад |
|---|
| 2-я ас. |
прыраху́й |
прыраху́йце |
| Дзеепрыслоўе |
|---|
| прош. час |
прырахава́ўшы |
Крыніцы:
dzsl2007,
krapivabr2012,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
прырахава́ць сов., разг., см. прылічы́ць 1
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
прырахава́ць, ‑рахую, ‑рахуеш, ‑рахуе; зак., што.
Прылічыць (у 1 знач.).
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
прырахо́ўваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да прырахаваць.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)