Verbum

анлайнавы слоўнік

пры́павесць, -і, мн. -і, -ей, ж.

Тое, што і прытча.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

пры́павесць

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 3 скланенне

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

пры́павесць ж. літ. Gléichnis n -ses, -se, Parábel f -, -n

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)

пры́тча ж. гл. прыпавесць; парабала

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)

przypowieść

ж. прытча; прыпавесць

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

powiastka

ж. апавяданне (для дзяцей); прыпавесць

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

Parábel f -, -n

1) матэм. пара́бала

2) пры́павесць

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)

при́тча ж.

1. пры́тча, -чы ж., пры́павесць, -ці ж.; (аллегория) алего́рыя, -рыі ж.;

ева́нгельская при́тча ева́нгельская пры́тча (пры́павесць);

говори́ть при́тчами гавары́ць алего́рыямі;

2. (непонятная вещь, явление) разг. (дзі́ўнае) здарэ́нне, -ння ср.; (случай) (дзі́ўны) вы́падак, -дку м.; (диковина) дзі́ва, -ва ср.;

что за при́тча? што за дзі́ва?;

вот так при́тча! вось дык здарэ́нне!, вось дык дзі́ва!;

◊

стать при́тчей во язы́цех шутл. не сыхо́дзіць у людзе́й з языко́ў, стаць пагало́скай;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Spruch m -(e)s, Sprüche

1) высло́ўе, сентэ́нцыя, пры́павесць;

Sprüche máchen выхваля́цца

2) юрыд. прысу́д;

éinen ~ fällen выно́сіць прыгаво́р

3) пры́тча; тэкст (з Бібліі)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)