прыняво́ліць гл. няволіць.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

прыняво́ліць

дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. прыняво́лю прыняво́лім
2-я ас. прыняво́ліш прыняво́ліце
3-я ас. прыняво́ліць прыняво́ляць
Прошлы час
м. прыняво́ліў прыняво́лілі
ж. прыняво́ліла
н. прыняво́ліла
Загадны лад
2-я ас. прыняво́ль прыняво́льце
Дзеепрыслоўе
прош. час прыняво́ліўшы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

прыняво́ліць сов. принево́лить, прину́дить

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

прыняво́ліць, ‑лю, ‑ліш, ‑ліць; зак., каго-што.

Прымусіць зрабіць што‑н. супраць волі, жадання.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

няво́ліць, -лю, -ліш, -ліць; незак., каго (што).

Прымушаць рабіць што-н. супроць жадання, волі.

Яе ніхто не няволіў ехаць туды.

|| зак. прыняво́ліць, -лю, -ліш, -ліць; -лены.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

прыняво́льваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да прыняволіць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

прыняво́лены, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад прыняволіць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

принево́лить сов., разг. прыняво́ліць; (принудить) прыму́сіць.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)