прынцэ́са

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. прынцэ́са прынцэ́сы
Р. прынцэ́сы прынцэ́с
Д. прынцэ́се прынцэ́сам
В. прынцэ́су прынцэ́с
Т. прынцэ́сай
прынцэ́саю		 прынцэ́самі
М. прынцэ́се прынцэ́сах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

прынцэ́са ж. принце́сса

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

прынцэ́са, ‑ы, ж.

Тытул жонкі або дачкі прынца.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

прынцэ́са ж. Prinzéssin f -, -nen

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

прынцэ́са

(ням. Prinzessin, фр. princesse)

тытул дачкі караля або жонкі прынца.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

Прынцэ́са ’сукенка з шырокімі фальбонамі’ (віл., Жд. 3). Пераноснае з прынцэ́са ’тытул жонкі або дачкі прынца’, якое праз ням. Prinzessin з франц. princesse (Фасмер, 3, 365). Параўн. аналагічныя рус. дыял. принце́сса ’жаночая прыгожая доўгая сукенка (звычайна адразная, з расклёшанай ці складкаватай спадніцай, фальбонамі)’, принце́сс ’тс’, ’сукенкі’.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

прынц, -а, мн. -ы, -аў, м.

Тытул члена каралеўскага дома (у Заходняй Еўропе), а таксама асоба, якая носіць гэты тытул.

|| ж. прынцэ́са, -ы, мн. -ы, -цэ́с.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

princess [ˌprɪnˈses,ˈprɪnses] n. прынцэ́са;

Princess Diana прынцэ́са Дыя́на

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

принце́сса прынцэ́са, -сы ж.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Prinzéss f -, -en, Prinzéssin f -, -nen прынцэ́са

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)