прымірэ́нец

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. прымірэ́нец прымірэ́нцы
Р. прымірэ́нца прымірэ́нцаў
Д. прымірэ́нцу прымірэ́нцам
В. прымірэ́нца прымірэ́нцаў
Т. прымірэ́нцам прымірэ́нцамі
М. прымірэ́нцу прымірэ́нцах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

прымірэ́нец, -нца м., полит. примире́нец

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

прымірэ́нец, ‑нца, м.

Той, хто імкнецца прымірыць, згладзіць класавыя супярэчнасці; прыхільнік прымірэнства.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

прымірэ́нец м. Versöhnler m -s, -; Kompromíssler m -s, -, Opportuníst m -en, -en

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

примире́нец полит. прымірэ́нец, -нца м.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ugodowiec

м. прымірэнец, згоднік

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

Versöhnler m -s, - прымірэ́нец, зго́днік

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)