прымарне́ць
дзеяслоў, непераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне
| Будучы час |
|---|
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
прымарне́ю |
прымарне́ем |
| 2-я ас. |
прымарне́еш |
прымарне́еце |
| 3-я ас. |
прымарне́е |
прымарне́юць |
| Прошлы час |
|---|
| м. |
прымарне́ў |
прымарне́лі |
| ж. |
прымарне́ла |
| н. |
прымарне́ла |
| Дзеепрыслоўе |
|---|
| прош. час |
прымарне́ўшы |
Крыніцы:
dzsl2007,
krapivabr2012,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
прымарне́ць сов. не́сколько захире́ть; (о человеке ещё) не́сколько изнури́ться, осу́нуться, похуде́ть
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
прымарне́ць, ‑ею, ‑ееш, ‑ее; зак.
Трохі змарнець, знясілець. Прымарнеў Даніла за гэтыя часы: шчокі ўпалі, падбародак станчэў. Кулакоўскі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)