прыка́зны
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
прыка́зны |
прыка́зная |
прыка́знае |
прыка́зныя |
| Р. |
прыка́знага |
прыка́знай
прыка́знае |
прыка́знага |
прыка́зных |
| Д. |
прыка́знаму |
прыка́знай |
прыка́знаму |
прыка́зным |
| В. |
прыка́зны (неадуш.)
прыка́знага (адуш.) |
прыка́зную |
прыка́знае |
прыка́зныя (неадуш.)
прыка́зных (адуш.) |
| Т. |
прыка́зным |
прыка́знай
прыка́знаю |
прыка́зным |
прыка́знымі |
| М. |
прыка́зным |
прыка́знай |
прыка́зным |
прыка́зных |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
прыка́зны ист.
1. прил. прика́зный;
~ныя лю́дзі — прика́зные лю́ди;
2. в знач. сущ. прика́зный
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
прыка́зны, ‑ая, ‑ае.
Гіст. Які мае адносіны да прыказа.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
прика́зный
1. прил. зага́дны;
2. прил., ист. прыка́зны;
прика́зные лю́ди прыка́зныя лю́дзі;
3. прил. (канцелярский) уст., пренебр. канцыля́рскі;
прика́зный стиль канцыля́рскі стыль;
4. сущ., ист. прыка́зны, -нага м.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
РАЗРА́ДНЫ ПРЫКА́З, Разрад,
цэнтральная дзярж. ўстанова ў Расіі ў сярэдзіне 16 ст. — 1711. Загадваў служылымі людзьмі, ваен. кіраваннем, пагран. службай, паўд. («украіннымі») гарадамі, жалаваннем дваран, прызначэннем палкавых і гар. ваявод, складаў роспісы прыдворных цырымоній, удзельнічаў у разборы месніцкіх спрэчак (гл. Месніцтва). Падзяляўся на сталы (аддзелы): Маскоўскі, Наўгародскі, Сеўскі, Памесны, Грашовы, Прыказны. На чале Р.п. ў 16—17 ст. звычайна стаялі дзякі, апошні кіраўнік (з 1689) — баярын Ц.М.Стрэшнеў. Скасаваны ў 1711, яго асобныя функцыі перайшлі да разраднага стала Сената.
т. 13, с. 264
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)