прыдво́рнік
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
прыдво́рнік |
прыдво́рнікі |
| Р. |
прыдво́рніка |
прыдво́рнікаў |
| Д. |
прыдво́рніку |
прыдво́рнікам |
| В. |
прыдво́рніка |
прыдво́рнікаў |
| Т. |
прыдво́рнікам |
прыдво́рнікамі |
| М. |
прыдво́рніку |
прыдво́рніках |
Крыніцы:
piskunou2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
=ner суф. назоўнікаў м. р., утварае
1) назвы людзей паводле характару іх дзейнасці: Pförtner швейца́р, прыдво́рнік
2) назвы людзей, якія валодаюць пэўнай уласцівасцю: Lügner ілгу́н, хлус
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)