прутко́вы

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. прутко́вы прутко́вая прутко́вае прутко́выя
Р. прутко́вага прутко́вай
прутко́вае		 прутко́вага прутко́вых
Д. прутко́ваму прутко́вай прутко́ваму прутко́вым
В. прутко́вы (неадуш.)
прутко́вага (адуш.)		 прутко́вую прутко́вае прутко́выя (неадуш.)
прутко́вых (адуш.)
Т. прутко́вым прутко́вай
прутко́ваю		 прутко́вым прутко́вымі
М. прутко́вым прутко́вай прутко́вым прутко́вых

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

прутко́вы прутко́вый;

~вае жале́за — прутко́вое желе́зо

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

прутко́вы, ‑ая, ‑ае.

1. Які мае адносіны да прута; зроблены з прутоў (у 2 знач.). Прутковы каркас.

2. Спец. Які мае форму прута. Прутковае жалеза.

3. Які мае адносіны да прутка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

пруто́к, -тка́, мн. -ткі́, -тко́ў, м.

1. гл. прут.

2. Вязальная спіца.

|| прым. прутко́вы, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

прут, -а, М пру́це, мн. пруты́, -о́ў, м.

1. Тонкая палка без сучча.

Асінавы п.

2. Тонкі металічны стрыжань, кавалак дроту.

Жалезны п.

|| памянш. пруто́к, -тка́, мн. -ткі́, -тко́ў, м. і пру́цік, -а, мн. -і, -аў, м.

|| прым. прутко́вы, -ая, -ае (да 2 знач.) і пруцяны́, -а́я, -о́е (да 1 знач.).

Прутковы каркас.

Пруцяная агароджа.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

прутко́вый прутко́вы;

прутко́вое желе́зо техн. прутко́вае жале́за.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)