про́лаг
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
про́лаг |
про́лагі |
| Р. |
про́лага |
про́лагаў |
| Д. |
про́лагу |
про́лагам |
| В. |
про́лаг |
про́лагі |
| Т. |
про́лагам |
про́лагамі |
| М. |
про́лагу |
про́лагах |
Крыніцы:
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
про́лаг
(гр. prologos)
царкоўная кніга, якая змяшчае жыція святых, павучанні, размешчаныя па днях года.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
про́лог церк. (книга) про́лаг, -га м.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)