працаві́чка

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. працаві́чка працаві́чкі
Р. працаві́чкі працаві́чак
Д. працаві́чцы працаві́чкам
В. працаві́чку працаві́чак
Т. працаві́чкай
працаві́чкаю		 працаві́чкамі
М. працаві́чцы працаві́чках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

працаві́чка ж., разг. тру́женица, работя́га

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

тру́женица працаўні́ца, -цы ж., працаві́чка, -кі ж.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

worker [ˈwɜ:kə] n. рабо́чы, працо́ўны;

a disabled worker інвалі́д пра́цы;

a hard worker працаві́к; працаві́чка; рабаця́га;

a full-time wor ker рабо́тнік, заня́ты по́ўны працо́ўны дзень

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

работя́га м. и ж., разг. (о мужчине) працаві́к, -ка́ м., рабаця́га, -гі м.; (о женщине) працаві́чка, -кі ж., рабаця́га, -гі ж.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

трудя́га м. и ж., прост. (о мужчине) працаві́к, -ка́ м., рабаця́га, -гі м.; (о женщине) працаві́чка, -кі ж., рабаця́га, -гі ж.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)